Autorem opisu jest Paweł Boguś

Apple ][ plus

Podsumowanie danych technicznych
Galeria zdjęć Apple ][

Główny spis treści


W drugiej połowie 1978 coraz bardziej nasilały się żądania wprowadzenia ulepszeń w BASIC'u. Dotychczas stosowany Integer-BASIC był tworzony głównie pod kątem zwartości kodu (musiał się zmieścić w 4 kB) oraz szybkości działania i posiadał poważne ograniczenia - operował wyłącznie na liczbach całkowitych i nie zawierał poleceń obsługi trybu graficznego wysokiej rozdzielczości. Co prawda, dzięki różnym trickom udawało się czasami to obejść, np. zamiast $1.25 stosowano zapis 125 centów, a dostęp do trybu hi-res uzyskiwano poprzez wywołania procedur w Programmer's Aid #1, ale nie było to rozwiązanie na dłuższą metę zadowalające. Użytkownicy potrzebowali BASIC'a operującego na liczbach zmiennoprzecinkowych, użytecznego także w zastosowaniach naukowych, finansowych itd. oraz prostej możliwości korzystania z trybów graficznych w pełnym zakresie. Aby spełnić to życzenie Apple po raz pierwszy nawiązał współpracę z Microsoftem. Wykupił licencję na MS-BASIC dotychczas pracujący w świecie CP/M i dostosował go do specyfiki Apple - powstał Applesoft-BASIC.

Postanowiono także zmodyfikować layout płyty głównej i wprowadzić kilka modyfikacji:

  • ponieważ w tzw. międzyczasie znacznie spadły ceny układów pamięci RAM i zwiększyła się pojemność pojedynczych układów nowa płyta posiadała standardowo 48 kB (w porównaniu do 4 kB poprzedniej wersji),
  • zwiększono liczbę kolorów dostępnych w trybie graficznym do 8 (płyta główna Apple II oznaczona jako Revision 0 pozwalała na uzyskanie czterech kolorów: białego, czarnego, fioletowego i zielonego; ulepszona płyta Revision 1 oferowała ponadto niebieski, pomarańczowy i dwa odcienie szarości - modyfikacje te zostały przez Wozniaka opisane w artykule w czerwcowym wydaniu Byte z 1979 i były możliwe do zrealizowania samodzielnie przez domorosłych elektroników),
  • poprawiono jakości obrazu w trybie monochromatycznym,
  • usunięto kilku bug'ów (np. błędne odczytywanie ilości zainstalowanej pamięci w konfiguracjach z 20 kB i 24 kB czy fioletowo-zieloneą poświatę przy literach w trybie tekstowym),
  • ulepszono interfejs magnetofonu kasetowego, czyniąc go mniej wrażliwym na parametry sygnału wejściowego i ułatwiając tym samym ładowanie programów z kasety oraz usunięto sygnał głośniczka z wyjścia magnetofonowego,
  • zmieniono działanie przycisku RESET (aby uniknąć przypadkowego resetu teraz trzeba było nacisnąć jednocześnie także klawisz Ctrl; ponadto nie trzeba było już wciskać RESET przy starcie systemu),
Bardzo istotne zmiany zaszły w oprogramowaniu zawartym w pamięci ROM:
  • Applesoft BASIC i oprogramowanie kontrolera Disk II umieszczono w pamięci ROM, która rozrosła się do 16 kB,

    Pomieszczenie jednocześnie 16 kB ROM i 64 kB RAM w ośmiobitowym komputerze bez tricków nie jest możliwe. Inżynierowie Apple zastosowali powszechną później metodę przełączania banków pamięci. Istniał obszar pamięci (określony zakres adresów), do którego można było przypisać dwa fizycznie różne banki pamięci. O tym, który bank jest w danej chwili "widziany", decydował stan określonego rejestru. Nie można było uzyskać jednocześnie dostępu do obu banków, ale można było szybko pomiędzy nimi przełączać. Oczywiście oznaczało to zwiększenie czasu dostępu do tego obszaru pamięci i zmuszało programistów do uważnego i ostrożnego korzystania z tego mechanizmu

    Wraz z ukazaniem się wersji Apple II plus firma wypuściła dla posiadaczy starszej wersji komputera kartę Applesoft Firmware Card, przeznaczoną do wykorzystania w slocie nr 0 i udostępniającą im nowy Applesoft BASIC (a przynajmniej dużą część jego udogodnień). Ponieważ oba interpretery pracowały w tej samej przestrzeni adresowej, w danej chwili możliwe było korzystanie tylko z jednego z nich, a przełączenie pomiędzy nimi wymagało resetu. Aby łatwo odróżnić, który z interpreterów jest aktywny, Applesoft BASIC posiadał inny prompt ("]" zamiast ">").


  • poprawiono tryb edycji wierszy tekstu programu w BASIC'u,
  • wprowadzono nowy Monitor, współpracujący znacznie lepiej z Apple Disk II,
  • zmieniono procedurę startową, która została w większym stopniu zautomatyzowna (tzw. "Autostart ROM"). Po włączeniu zasilania kod zawarty w ROM czyścił ekran (nie trzeba było już wciskać RESET), wyświetlał komunikat "Apple ][" na ekranie i rozpoczynał skanowanie slotów na karty rozszerzeń, rozpoczynając od nr 7 do 1. Szukał ciągu bajtów identyfikującego kartę kontrolera Apple Disk II, jeżeli znalazł, próbował załadować system operacyjny z dysku do pamięci (dotychczas aby wystartować system z dyskietki trzeba było w Monitorze wpisać ręcznie polecenie PR#6). Jeżeli karta kontrolera nie została zlokalizowana lub załadowanie systemu z dysku nie było możliwe, następował skok do BASIC'a (zamiast pozostawać w Monitorze, jak w poprzedniej wersji ROM'u).
  • zmieniono procedurę obsługi klawisza RESET. W nowej wersji istniał "Cold RESET" wykonywany po włączeniu zasilania oraz "Warm RESET" wykonywany po wciśnięciu klawisza RESET. Znacznik pozwalający na odróżnienie jaki RESET ma miejsce, znajdował się w trzech ostatnich bajtach strony $03 (pierwsze dwa bajty zawierały adres procedury Warm RESET w pamięci, do której wykonywany był skok po naciśnięciu klawisza RESET, trzeci bajt był tworzony na podstawie adresu zawartego w dwóch pierwszych. Jeżeli po wywołaniu procedury resetu, system wykrył, że zawiera on niewłaściwą wartość, oznaczało to, że nie jest odpowiednio ustawiony (przez procedurę Cold RESET) i że najprawdopodobniej właśnie zostało włączone zasilanie, czyli należy wykonać Cold RESET). Jeżeli wartość była poprawna, oznaczało to, że musiała zostać wpisana przez wcześniejszy Cold RESET i tym razem należy wykonać Warm RESET.

    Właściwość ta była wykorzystywana jako zabezpieczenie przed modyfikacją/kopiowaniem zawartości pamięci możliwym w starej wersji ROM'u po użyciu klawisza RESET (program zostawał przerwany, kontrola przekazywna do Monitora, zawartość pamięci pozostawała bez zmian). Jeżeli chroniony program zmienił wartość bajtu kontrolnego na niewłaściwą, to po wciśnieciu RESET wykonywana była procedura w wersji Cold (z zerowaniem pamięci), zamiast Warm (z pozostawieniem zawartości pamięci bez zmian).
Wszystko to za $1195 - zaledwie $100 więcej niż Apple II wersja z 48 kB RAM na pokładzie - kolejne 16 kB mogło zostać dodane przez użytkownika w formie tzw. karty językowej "language card" - gdyż w to miejsce ładowane były stary interpreter Integer-BASIC i oprogramowanie kontrolera napędu dyskietek).

Nowa, ulepszona wersja oznaczona jako Apple ][ plus weszła do sprzedaży w czerwcu 1979 r. i bardzo szybko zastąpiła poprzedni model.

Podsumowanie danych technicznych

Procesor:MOS Technology 6502
Taktowanie proc.:1 MHz
Magistrala danych:8 bit
Pamięć RAM na płycie:48 kB
Maksymalna ilość RAM:64 kB z kartą rozszerzeń
VRAM:część pamięci operacyjnej
ROM:16 kB (zawiera m.in. Applesoft BASIC)
Sloty:8
Porty szeregowe:karta rozszerzeń
Pamięć masowa (zewn.):
  • interface do magnetofonu kasetowego (karta rozszerzeń)
  • interface do napędu dyskietek (karta rozszerzeń)
  • Obraz:
  • tekst 40x24 (80x24 z kartą rozsz.)
  • grafika 280x192 4/6/8 kolorów; 48x40 16 kolorów
  • Dźwięk:głośniczek
    Pobór mocy:??
    Cena (przy wprowadzeniu):$1195 z 48 kB RAM
    Data wprowadzenia:czerwiec 1979
    Data wycofania:grudzień 1982


    Główny spis treści  ||  Strona Apple

    Masz uwagi? Napisz.